Mniszki Klaryski od Wieczystej Adoracji to oficjalna nazwa naszego zakonu, która funkcjonuje dopiero od 1972 r. Duch Święty ożywił w XIX w. charyzmat św. Franciszka i poprowadził konkretnych ludzi do stopniowego odkrywania planu Bożego. Zanim siostry stały się duchowymi córkami św. Klary, najpierw św. Franiszek był dla nich Ojcem i Wzorem. To w XX w. dokonało się przejście zakonu na Regułę św. Klary. W ten sposób rozwijamy w sposób szczególny ten charakterystyczny rys Roślinki św. Franciszka - umiłowanie Eucharystii poprzez adorację Najświętszego Sakramentu. Duch Świety sam wybrał czas ożywienia tego szczególnego charyzmatu. 

Zakon Franciszkanek Najświętszego Sakramentu
 został założony w XIX w. przez o. Bonawenturę Heurlaut OFM Cap. i Józefinę Bouillevaux. W 1846r., w Maizières, z inicjatywy ks. Heurlaut (proboszcza parafii), powstała wspólnota Sióstr od Niepokalanego Poczęcia NMP. Ich celem szczegółowym była praca pedagogiczna wśród młodzieży szkolnej. Po kilku latach pracy wspólnota przeniosła się do Paryża, gdzie ks. Heurlaut, już jako zakonnik, kapucyn, prowadził działalność apostolską. Tam też 15 XII 1854r. Józefina Bouillevaux i trzy pierwsze jej towarzyszki – dziewczęta, które prowadziły głębsze życie religijne, przyjęły z rąk o. Bonawentury habit zakonny. Józefina przyjęła imię zakonne – s. Maria od św. Klary, równocześnie objęła urząd przełożonej. Przyjęto, iż ten dzień daje początek Zakonu Franciszkanek NS. W roku następnym 16 VI s. Maria od św. Klary złożyła pierwszą profesję, według reguły Trzeciego Zakonu św. Franciszka i własnych konstytucji. 

Wspólnota obrała kontemplacyjny rodzaj życia, a głównym jej celem stała się adoracja Najświętszego Sakramentu w duchu dziękczynnym. W sierpniu 1855r. Siostry od Niepokalanego Poczęcia NMP zmieniły nazwę na: Siostry Franciszkanki Najświętszego Sakramentu. Siostry zapoczątkowały adorację Najświętszego Sakramentu 24 V 1856r. jeszcze w Paryżu, początkowo modląc się przed tabernakulum. Natomiast 2 VIII tego roku wspólnota otrzymała zezwolenie na uroczyste wystawienie w nowym konwencie w Troyes, dokąd w międzyczasie przeniosła swój klasztor. Tu siostry adorowały Jezusa-Hostię wystawionego w monstrancji i z tą datą rozpoczęła się wieczysta adoracja w naszym Zakonie.


Do Polski Franciszkanki Najświętszego Sakramentu zostały przeszczepione przez s. Marię od Krzyża Morawską, która po kasacie felicjanek w 1864r. i krótkim pobycie najpierw w klasztorze bernardynek w Łowiczu, następnie u sióstr klarysek w Wersalu, znalazła schronienie w Troyes u Sióstr Franciszkanek Najświętszego Sakramentu. Przybyła tam wraz ze współsiostrą Marianną Ładą dnia 25 VII 1866r. Wstępując do nowej wspólnoty zmieniły strój felicjanek na habity franciszkanek oraz imiona. S. Katarzyna Morawska otrzymała imię – s. Maria od Krzyża, a s. Marianna Łada – s. Maria od Wcielenia. Pragnienie s. Marii od Krzyża, aby to zgromadzenie zaistniało także na ziemiach polskich w krótkim czasie zostało zrealizowane. W maju 1870r. ordynariusz Troyes przekazał papieżowi prośbę franciszkanek o błogosławieństwo i pozwolenie na ufundowanie nowego klasztoru na ziemiach polskich. Pismem z dnia 20 maja 1870r. Pius IX zezwolił na utworzenie powyższej fundacji w Wielkim Księstwie Poznańskim. Po uzyskaniu aprobaty ze strony władz kościelnych dokonano wyboru członkiń nowego konwentu i 28 IV 1871r. siedmioosobowa grupa sióstr opuściła dom macierzysty, udając się do Poznania. Dotarły tam 4 V 1871r. i zatrzymały się w pałacu Działyńskich, gdyż dom w Granowie, w którym miały zamieszkać, nie był jeszcze wystarczająco wykończony. Po ponad rocznym pobycie w nowym miejscu, na skutek trudności ze strony właścicieli dworku Granowskiego i dzięki ofiarowanej przez nich kwocie 20 tys. franków na znalezienie nowego miejsca, dnia 24 X 1872r. konwent Sióstr Franciszkanek N.S., liczący 12 członkiń, opuścił Granowo, przenosząc się do Gniezna. Jednak o dalszych losach zgromadzenia zadecydowały wypadki polityczne związane z Kulturkampfem na terenie Prus, którego celem było zniszczenie katolicyzmu i polskości. W związku z tym 30 V 1873r. siostry otrzymały dekret Ministra Wyznań Religijnych, Oświaty i Zdrowia skazujący na wygnanie. Franciszkanki N.S. po raz drugi stanęły przed alternatywą powrotu do Francji lub szukania nowego schronienia na terenie innego zaboru. 17 XI 1873r. siostry definitywnie opuściły Wielkie Księstwo Poznańskie i udały się do archidiecezji lwowskiej, która znajdowała się na terenie zaboru austriackiego. 

18 XI 1873r. siostry przybyły do Lwowa, gdzie zamieszkały w prowizorycznym klasztorze na Rurach. Natomiast już 10 XII 1873r. abp F. K. Wierzchlejski zainaugurował uroczyste wystawienie Najświętszego Sakramentu. Z tą chwilą siostry rozpoczęły wieczystą adorację we Lwowie, którą kontynuowały do 1946r. Jeszcze dwukrotnie Franciszkanki Najświętszego Sakramentu zmieniały miejsce swojego zamieszkania we Lwowie, aby ostatecznie wybudować klasztor na ulicy Kurkowej. Kanoniczna erekcja tego klasztoru dokonana została 30 VII 1879r. i była uwieńczeniem procesu stabilizacji Zgromadzenia na ziemiach polskich. Oprócz klasztoru siostry wybudowały również kościół pw. Najświętszego Serca Jezusa. Kamień węgielny położono w 1877 r., a konsekrowano go w 1889 r. W latach osiemdziesiątych XIX w. zgromadzenie franciszkanek, mając zapewniony byt prawno-materialny oraz wystarczającą liczbę członkiń dojrzało w swych możliwościach do zakładania nowych domów. Okoliczności powiązania Franciszkanek N.S. z archidiecezją lwowską zadecydowały o tym, że pierwsze ich domy powstały na terenie Cesarstwa Austriackiego. Pierwszą chronologicznie fundacją był klasztor w Mariborze (Marburg). Franciszkanki ze Lwowa przybyły tu w 1893r., a w następnym roku wraz z uzyskaniem dekretu erekcyjnego rozpoczęły wieczystą adorację. Niestety historia klasztoru mariborskiego była krótka. Likwidacja domu nastąpiła w 1902r. Drugi klasztor na terenie Austrii powstał w Wiedniu w 1896r. Dwa lata później siedmioosobowa grupa sióstr lwowskich zapoczątkowała tam wieczystą adorację. Konwent wiedeński cieszył się pomyślnym rozwojem. Jego misja adoracyjna nie została przerwana nawet podczas minionych wojen światowych. Z kolei w 1908r. Franciszkanki N.S. osiedliły się w Pradze czeskiej. Stamtąd siostry przeniosły się w 1921r. do Gniezna, a niedługo potem doBydgoszczy, gdzie 2 XI 1925r. nastąpiła kanoniczna erekcja klasztoru. Dwa lata po założeniu klasztoru w Pradze pojawiła się możliwość założenia nowej fundacji na terenie zaboru austriackiego. Propozycja wyszła od sióstr kapucynek z Kęt w diecezji krakowskiej. Kapucynki zmuszone sytuacją w jakiej się znalazły, prosiły o wcielenie do zakonu Franciszkanek N.S. Akt inkorporacji z 10 II 1910r. dał początek nowemu klasztorowi franciszkanek. 

Wyżej omówione fundacje były dziełem klasztoru lwowskiego. Te z kolei dały początek kolejnym fundacjom w Polsce i poza jej granicami, nawet na odległych kontynentach. Wymienimy je tutaj w porządku chronologicznym: Cleveland (1921r.), Bauzen (1925r.), Mymensingh (1933r.), Quillon (1946r.), Canton (1946r.), Słupsk (1946r.), Kłodzko (1946r.), Ząbkowice Śląskie (1946r.), Castelnaudary (1951r.), Waszyngton (1954r.), Portsmouth (przeniesienie w 2010r. do Charlotte) (1956r.), Kotagiri (1958r.), Elbląg (1960r.), Hanceville (1962r.), Pniewy (1967r.), Chelacombu (1973r.), Nagercoil (1974r.), Vellore (1979r.), Vishakapatnam (1986r.), Shertaly (1987r.), Eluru (1987r.), Mahuwa (1989r.), Mangalore (1992r.), Cochin (1997r.), Karnataka (2001 r.), Hajnówka (2003r.), Tonopah (2005r.), Dinajpur (2008r.), San Antonio (2008r.), Pawłodar (2009r.), Palayamkottai (2013), Palai (2013). 

W ten sposób obecnie mamy 2 klasztory we Francji (Troyes i Castelnaudary), 8 w Polsce (Ząbkowice Śląskie, Kłodzko, Kęty, Słupsk, Bydgoszcz, Elbląg, Pniewy, Hajnówka), 1 w Niemaczech (Bautzen), 1 w Austrii (Wiedeń), 7 w USA (Cleveland, Canton, Waszyngton, Charlotte, Hanceville, Tonopah, San Antonio), 2 w Bangladeszu (Mymensingh, Dinajpur), 14 w Indiach (Quillon, Kotagiri, Chelacombu, Nagercoil, Vellore, Vishakapatnam, Shertaly, Eluru, Mahuwa, Mangalore, Cochin, Karnataka,Palayamkottai, Palai), 1 w Kazachstanie (Pawłodar). Razem 36 klasztorów na całym świecie.

W 1912 r. Franciszkanki Najświętszego Sakramentu (oprócz klasztoru w Troyes) przeszły do II Zakonu św. Franciszka przyjmując Regułę Zakonu św. Klary zatwierdzoną przez papieża Urbana IV. Przeoczono jednak ten fakt w nazewnictwie i dopiero w 1972 r. zmieniono nazwę zakonu na klaryski. Klasztory francuskie – w Troyes i Castelnaudary przyłączyły się do Federacji św. Klary, (klasztory w Polsce utworzyły federację w 1955 r.) i przyjęły także Regułę Zakonu św. Klary. W 1984 r. Klaryski od Wieczystej Adoracji na całym świecie przyjęły Regułę św. Klary zatwierdzoną przez papieża Innocentego IV w 1253 r.