Geneza i początki Fundacji Pniewskiej Fundacja Klarysek od Wieczystej Adoracji powstała w 1967 r. w Podpniewkach. W 1972 r. siostry przeniosły się w do Pniew, na terenie Wielkopolski. Fundacja ta, jest dziełem Matki M. Antoniny Pade, długoletniej przełożonej klasztoru w Ząbkowicach Śląskich. Pragnęła ona założyć nowy klasztor, ale świadoma trudów i odpowiedzialności powierzyła tę sprawę św. Józefowi i prosiła Opatrzność Bożą o znak co do miejsca, w którym nowy klasztor miałby powstać. Pojawiały się różne propozycje, ale były one nie do przyjęcia dla zakonu klauzurowego.

Pan Bóg objawił swoją wolę poprzez spadek, który otrzymały siostry z ząbkowickiego klasztoru od pani Agnieszki Machi, zamieszkałej w Podpniewkach k/ Poznania. Przekazała ona cały swój majątek siostrom klaryskom w Ząbkowicach Śląskich. W młodości miała ona pragnienie życia kontemplacyjnego, które nie mogło być zrealizowane. Znajomość z klasztorem ząbkowickim zawarła poprzez s. M. Leonardę Jaskulankę, która spędzała swoje urlopy wakacyjne u jej sąsiadki, a swojej rodzonej siostry – Marii Ziołek. Na mocy sporządzonego 12 III 1959 r. testamentu Mieczysława Dunst – zewnętrzna siostra, profeska czasowa stała się spadkobierczynią całości majątku A. Machi. Pragnienie lat młodości zmarłej zostało zrealizowane w nieco innej formie. Wprawdzie nie została zakonnicą, ale jej majątek stał się fundamentem nowego tronu Jezusa Eucharystycznego, najpierw w Podpniewkach w postaci małej kaplicy, a następnie i aż do dzisiaj w Pniewach przy ul. Kapłańskiej 3. Spełniły się także nadzieje Matki M. Antoniny, aby powstał nowy dom na ziemi wielkopolskiej, ale do tego celu droga była jeszcze daleka i trudna. Trzeba było czekać aż 7 lat na zatwierdzenie własności zapisanej testamentem i dopiero 15 VIII 1966 r. sprawa ta została pomyślnie zakończona. W międzyczasie Matka M. Antonina w porozumieniu ze wspólnotą, podjęła decyzję sprzedaży gospodarstwa, a nabycia realności w mieście, nawet w pobliskich Pniewach. Była bowiem świadoma, że Podpniewki – mała, zagubiona w polu osada wiejska nie nadaje się na klasztor z nieustającą adoracją Przenajśw. Sakramentu, potrzebne jest raczej na ten cel odpowiednie miejsce w mieście, aby zapewnić adorację nie tylko sióstr, ale i wiernych. Niestety, ogłoszenia sprzedaży dane do prasy przez mec. J. Nikischa w miesiącach lipcu i sierpniu 1966 r. nie znalazły nabywcy. Znów z wiarą należało czekać, urządzając na tymczasowy pobyt życie zakonne w Podpniewkach. W pierwszych dniach maja 1967 r. Matka Antonina udała się do abp. poznańskiego A. Baraniaka z prośbą o pozwolenie na otwarcie domu w Podpniewkach. Arcybiskup jako ordynariusz wyraził zgodę oraz radość z nowego klasztoru kontemplacyjnego na terenie swojej archidiecezji, udzielając arcypasterskiego błogosławieństwa. Wraz ze zbliżającym się końcem 1967 r. został ukończony remont budynków gospodarczych oraz domu mieszkalnego. Następna sprawa i najważniejsza dla sióstr adoratorek, to urządzenie kaplicy. Tym bardziej, że najbliższy kościół parafialny był oddalony od Podpniewek około 5 km. Poza tym siostry żywiły nadzieję, iż w niedalekiej przyszłości będą stanowiły wspólnotę o regularnym trybie życia. Na razie nieustabilizowane warunki bytowe i stan liczebny wspólnoty były przeszkodą, która miała potrwać długi czas.

W uroczystość św. Józefa 19 III 1968 r. nastąpiło poświęcenie kaplicy. Aktu tego dokonał wydelegowany przez kurię ks. dziekan Marian Maciejewski, proboszcz pniewskiej parafii. Od tego dnia Jezus utajony w Najśw. Sakramencie pozostawał w tabernakulum. Tylko w większe święta odbywała się adoracja w kaplicy. Natomiast raz w tygodniu kapłan celebrował Mszę św. w kaplicy. W pozostałe dni siostry dojeżdżały na mszę do kościoła parafialnego w Pniewach. Matka Antonina ciągle jednak starała się o zmianę miejsca fundacji. Ostatecznie znalazł się kupiec gospodarstwa rolnego w Podpniewkach, ale była ogromna trudność ze znalezieniem innego miejsca dla sióstr. Wydawało się, że wola Boża miała swój początek i koniec w Podpniewkach. Wówczas fundatorka przedstawiła sytuację ordynariuszowi Archidiecezji Poznańskiej abp. A. Baraniakowi. Arcybiskup daleki był od rezygnacji utworzenia nowej fundacji. Obiecał pomoc i wkrótce zaproponował siostrom osiedlenie się w Pniewach przy kościele pw. Ducha Świętego na ul Kapłańskiej 3. Kuria Metropolitalna w Poznaniu będąc prawnym dysponentem prebendy w Pniewach, na mocy dekretu Arcybiskupa Poznańskiego z dnia 31 VIII 1971 r. zobowiązała się oddać Siostrom Franciszkankom N.S. w bezpłatne używanie na czas nieoznaczony powyższą prebendę.

Kuria zaaprobowała przejęcie przez siostry prebendy w Pniewach z dniem 1 VI 1972 r. I tego dnia wspólnota z Podpniewek zamieszkała w Pniewach. Tu również brak odpowiednich warunków uniemożliwiał prowadzenie regularnego trybu życia z zachowaniem klauzury papieskiej, jaką zachowuje nasz zakon. Msza św. była celebrowana w kościele Świętego Ducha raz w tygodniu. Natomiast w pozostałe dni siostry uczęszczały na mszę do kościoła parafialnego. Ze względu na zbyt małą liczbę sióstr nie było jeszcze możliwe wystawienie Najśw. Sakramentu, dlatego adorowały Jezusa ukrytego w tabernakulum.

W 1974 r. wspólnota pniewska liczyła już 7 sióstr. W tym czasie siostry kontynuowały całodzienną adorację, z tym że bez wystawienia Najśw. Sakramentu. Dzięki staraniom Matki Antoniny Pade, abp A. Baraniak powołał ks. Józefa Demiańczuka SDS z dniem 10 X 1975 r. na stanowisko kapelana sióstr klarysek w Pniewach. Dotychczas tylko raz w tygodniu miała miejsce Msza św. w kościele Świętego Ducha. Wraz z przybyciem ks. kapelana rozpoczęła się codzienna msza konwentualna i całodzienna adoracja z wystawieniem Najśw. Sakramentu. W miarę stabilizowania się warunków egzystencjalnych sióstr, znacznej poprawie uległa także strona życia duchowego wspólnoty. Siostry adoratorki Najśw. Sakramentu jeszcze nie w pełni, ale już realizowały charyzmat swego zakonu.

W 1984 r. sytuacja sióstr – zarówno materialna jak i personalna na tyle się ustabilizowały, że można było zamknąć klauzurę, co nastąpiło 24 XII tego roku. Od tej pory dwa razy w tygodniu odbywała się adoracja nocna Najśw. Sakramentu, rok później trzy razy, natomiast w ciągu dnia codziennie. Kiedy w 1987 r. klaryski liczyły 16 sióstr, Matka M. Konsolata Froch w porozumieniu z całą wspólnotą, wprowadziła codzienną adorację nocną, czyli od 8 marca tego roku mniszki w Pniewach Wlkp. nieustannie dzień i noc czuwają u stóp Najśw. Sakramentu, w pełni realizując charyzmat swego zakonu.

Podpniewki

View the embedded image gallery online at:
http://pniewy.klaryski.org/historia/hist#sigFreeId1c9c908042


Pniewy
View the embedded image gallery online at:
http://pniewy.klaryski.org/historia/hist#sigFreeId80a0e6c762


Budowa klasztoru
View the embedded image gallery online at:
http://pniewy.klaryski.org/historia/hist#sigFreeId024294c14c


1 IV 1974 r. abp A. Baraniak dokonał poświęcenia nowo odrestaurowanego kościoła p.w. Ducha Świętego
View the embedded image gallery online at:
http://pniewy.klaryski.org/historia/hist#sigFreeId533ca522b5