W naszym zakonie, oprócz ślubu czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, zobowiązujemy się do zachowania klauzury papieskiej. Mniszki klauzurowe bowiem w szczególny sposób mają wypełniać pierwsze przykazanie Dekalogu: Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem (Łk 10,27). To ma być sens ich życia, jak i miłowanie wszystkich ludzi w Bogu. Nie można bowiem kochać Boga, jeśli się nie kocha bliźniego (por. 1 J 4,20). 

Charyzmat dziękczynienia, realizowany przez Klaryski od Wieczystej Adoracji, jest jeszcze bardziej widoczny dzięki klauzurze, która zawiera nie tylko aspekt ofiary i zadośćuczynienia, ale zyskuje także wymiar dziękczynienia składanego Ojcu przez udział w dziękczynieniu umiłowanego Syna (por. VC 59). Jan Paweł II w Liście do sióstr klarysek z okazji osiemsetlecia urodzin św. Klary z Asyżu ukazał życie Świętej w tym właśnie kluczu: W rzeczywistości całe życie Klary było eucharystią, bo tak jak Franciszek w swej klauzurze nieustannie „dziękowała” Bogu w modlitwie, uwielbiając Go i błagając, orędując, płacząc, składając dar lub ofiarę. Wszystko przyjmowała i ofiarowała Ojcu w jedności z nieskończoną „łaską” Syna Jednorodzonego, Dzieciątka, ukrzyżowanego, zmartwychwstałego, zasiadającego po prawicy Ojca. 

Nasze konstytucje odwołują się do przykładu św. Klary, która wybrała życie zamknięte. Ona i jej siostry w świętej jedności, najwyższym ubóstwie i wolności, dniem i nocą oczekiwały Pana. Należy przy tym dodać, że Ubogie Panie z San Damiano żyją, przebywają za klauzurą, a nie uciekają, czy zamykają się przed światem. To oddzielenie się od świata służy tylko stworzeniu miejsca dla ducha, gdzie zgiełk i hałas nie pomaga w usłyszeniu jego głosu . 
Tak ujmują też klauzurę Konstytucje sióstr: Opuszczając świat, by żyć w ukryciu z Chrystusem w Bogu, jesteśmy wprawdzie fizycznie od ludzi oddzielone, lecz duchowo zjednoczone z nimi w Sercu Jezusa. W Jego miłości obejmujemy całą rodzinę ludzką, której nadzieje i zmagania, radości i smutki nosimy w naszych sercach. 

Kościół, definiując powołanie mniszek klauzurowych, używa biblijnego określenia: ukryte z Chrystusem w Bogu (Kol 3,3). Duch Święty, który wyprowadził Jezusa na pustynię (por. Łk 4,1), zaprasza mniszkę do udziału w samotności Jezusa Chrystusa, który przez Ducha wiecznego (Hbr 9,14) ofiarował siebie Ojcu. 

Wpatrywanie się w przykład Jezusa, w Jego życie przez słuchanie słowa Bożego, zjednoczenie z Bogiem na modlitwie poprzez celebracje liturgiczne i adorację Najświętszego Sakramentu, ma prowadzić klaryskę od wieczystej adoracji do składania siebie w ofierze Bogu. To, co jest rozważane przez siostry, a więc tajemnica Wcielenia, Eucharystii i Męki Chrystusa, staje się ich udziałem za pośrednictwem klauzury. Pustynia klauzury obejmuje również samotność wewnętrzną, próby duchowe oraz udręki codziennego życia wspólnotowego (por. Ef 4,15-16), które są oblubieńczym współudziałem w samotności Jezusa w Getsemani i w Jego odkupieńczym cierpieniu na Krzyżu (por. Ga,14). Nieodłącznym wymiarem klauzury jest więc oddzielenie od świata, samotność, milczenie, a nade wszystko życie nieustannej modlitwy i kontemplacji.