Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharistia pisze, że od dnia Zesłania Ducha Świętego Najświętszy Sakrament niejako wyznacza rytm dni Kościoła pielgrzymującego ku ojczyźnie niebieskiej. W dosłownym tego słowa znaczeniu dzieje się tak w naszym Zakonie Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji. Po Mszy świętej i Liturgii Godzin, adoracja Jezusa Eucharystycznego jest dla nas najważniejszym zadaniem. Jezus w Najświętszym Sakramencie jest sercem naszej wspólnoty i naszego życia. Adoracja trwa 24 godziny na dobę, a siostry zmieniają się na klęcznikach adoracyjnych w dzień co godzinę, a w nocy co dwie godziny.

Akt adoracji

Co godzinę w naszej kaplicy zakonnej rozbrzmiewa akt adoracji czyli uroczysta modlitwa odmawiana po hymnie Magnificat, oto jej treść:

OJCZE PRZEDWIECZNY, zjednoczeni ze wszystkimi dziećmi Twoimi, siostrami i braćmi naszymi, uwielbiamy Ciebie, wysławiamy Ciebie. Dzięki Ci składamy przez Jezusa Chrystusa za powołanie świata do istnienia i za wyniesienie nas do stanu przyjaźni z Tobą. Panie JEZU CHRYSTE, dla nas obecny w Przenajświętszym Sakramencie, uwielbiamy Ciebie dzięki Ci składamy przez Ducha Świętego za nieskończoną miłość, która Cię skłoniła do przyjęcia ludzkiej natury w tajemnicy Wcielenia i do dokonania dzieła Odkupienia przez Mękę, śmierć i chwalebne Zmartwychwstanie Swoje. Dziękujemy Ci, że każdego dnia pozwalasz nam uczestniczyć w dziele Odkupienia przez udział w eucharystycznej Ofierze, która aktualizuje dla nas i w nas Twoją śmierć i Zmartwychwstanie. DUCHU PRZENAJŚWIĘTSZY, Boski Gościu naszych dusz, dzięki Ci składamy za to, że przez swoją uświęcającą obecność przemieniasz nas w żywą świątynię Boga. Dokonaj w nas tej przemiany, abyśmy z Chrystusem, w Chrystusie i przez Chrystusa stali się chwałą Trójcy Przenajświętszej. Trójco Przenajświętsza, uwielbiamy Ciebie i wysławiamy Ciebie. Boże w Trójcy Świętej Jedyny, Tobie cześć i chwała na wieki. Amen.

 

Adoracja to miłość
Adoracja Najświętszego Sakramentu jest trwaniem przed Najświętszym Sakramentem, wyrażającym cześć dla Chrystusa obecnego pod postaciami eucharystycznymi, połączonym z pragnieniem naśladowania Go w ofiarowaniu siebie Ojcu i zjednoczenia się z Nim w komunii. To pozwala na włączenie się w nieustanną cześć, jaka jest oddawana Bogu w niebie przez Chrystusa w Duchu Świętym. Adorowanie Jezusa w Najświętszym Sakramencie to przede wszystkim uwielbianie Jego miłości, służba Tajemnicy Miłości. O. Bonawentura Heurlaut godzinę adoracji nazwał godziną miłości. Eucharystia zaś jest streszczeniem wszystkich dobrodziejstw otrzymanych od Boga, dlatego charyzmat dziękczynienia realizowany w Zakonie Klarysek od Wieczystej Adoracji jest z nią ściśle złączony. Jezus z miłości pozostał na ziemi, ustanowił Eucharystię tuż przed swoją śmiercią, aby móc nadal udzielać łask ludziom, jak wtedy kiedy żył jako człowiek na ziemi. Pierwsze nasze konstytucje podkreślają potrzebę uświadomienia sobie miłości Jezusa dla ciągłego pobudzania się do wdzięczności i uwielbienia Boga. Siostry mają objąć dziękczynieniem również wszystkie inne łaski pochodzące od Boga, ponieważ wszelkie dobrodziejstwa Boga są godne dziękczynienia. Sam widok Hostii ma wzniecać w sercach sióstr dziękczynienie, a krótka modlitwa Chwała i dziękczynienie... wypowiadana przez nie co godzinę ma im o tym przypominać.



Św. Franciszek i św. Klara jako przewodnicy uwielbienia Boga
Św. Franciszek i św. Klara mieli wielką cześć dla Eucharystii. Zakon od początku odwoływał się do wzoru św. Franciszka w umiłowaniu Eucharystycznego Jezusa. Siostry nie tylko czerpały z duchowości Serafickiego Ojca, ale pragnęły szczególnie uczcić Najświętszy Sakrament poświęcając zakon wyłącznie adoracji. Jak św. Franciszek wchodząc do kościołów modlił się słowami: Wielbimy Cię, Panie Jezu Chryste, [tu] i we wszystkich kościołach Twoich, które są na całym świecie i błogosławimy Tobie, że przez Krzyż Twój odkupiłeś świat, tak jego duchowe córki, wchodząc lub wychodząc z kaplicy, modlą się w sercach podobnymi słowami: Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste tu i po wszystkich na całej ziemi kościołach i błogosławimy Tobie, żeś przez święty Krzyż Twój świat odkupić raczył, i że się nam oddałeś w Najświętszym Sakramencie. Centralne miejsce Eucharystii widoczne jest również w życiu św. Klary. Często jest ona przedstawiana z monstrancją w rękach. Ten charakterystyczny rys świętych z Asyżu ożywił Duch Święty w Zakonie Klarysek od Wieczystej Adoracji przez założycieli – Matkę Marię od św. Klary i o. Bonawenturę, którzy przekazali charyzmat i dali konkretne wskazówki do jego realizacji. Wskazania Założyciela odnośnie adoracji Najświętszego Sakramentu streszczają słowa z jego listu: trwajcie w stałym zjednoczeniu z Mistrzem Umiłowanym u Jego stóp, w Jego Ranach, przy Jego Sercu.



Adoracja dziękczynna
Założyciele podają cel adoracji, jakim jest dziękczynienie. Jezus bowiem ofiaruje wszystkim życie, pociechę, siłę, światło, daje się wszędzie i zawsze z tą samą czułością, z tym samym zapoznaniem swej godności i świętości. Tak wielka dobroć Zbawiciela powinna budzić wdzięczność i pragnienie naśladowania. Jezus jeszcze w łonie Matki, skłania Maryję do wyśpiewania hymnu wdzięczności: Magnificat, a opisy ewangeliczne pokazują Jezusa składającego dziękczynienie Ojcu. Siostry, adorując Najświętszy Sakrament, przedłużają to dziękczynienie. Adoracja Najświętszego Sakramentu wynika z celebracji Eucharystii jako ofiary. Akt adoracji poza Mszą św. przedłuża i intensyfikuje to, co się dokonało podczas samej celebracji liturgicznej. W rzeczywistości tylko przez adorację można dojrzeć do głębokiego i autentycznego przyjęcia Chrystusa. Matka Maria od św. Klary mówiła siostrom w swoich konferencjach, na czym konkretnie polega naśladowanie ofiarniczego życia Jezusa i Jego dziękczynienia. Wskazywała im, że są ofiarami dziękczynienia. Ofiara to kluczowe słowo do zrozumienia, czym ma być adoracja według Założycielki. Ta ofiara jest przeznaczona na całopalenie, jest składana i spożywana. Godzina, w której posłuszeństwo wyznacza nas na klęcznik jest godziną naszego ofiarowania, a czas spędzony na adoracji to czas składania ofiary. Ofiarne życie jest włączeniem się w zbawcze działanie Chrystusa oraz sposobem naśladowania Go.



Adoracja z Maryją 
Założyciele wskazali Maryję Niepokalaną jako Tę, która prowadzi do Jezusa, wspiera na tej drodze i nieustannie towarzyszy. Każda adoracja rozpoczyna się odmówieniem hymnu Maryi Magnificat. Za przykładem św. Franciszka, który nie tyle modlił się do Maryi, co z Maryją, podobnie Matka Maria od św. Klary uczyła siostry takiej modlitwy. Codziennie w Zakonie Klarysek od Wieczystej Adoracji siostry pozdrawiają się słowami: Adorujmy z Maryją! Na co pozdrowiona odpowiada: Przenajświętszy Sakrament.



Adoracja w imieniu Kościoła
Adoracja w duchu dziękczynienia jest charyzmatem Zakonu, dlatego też siostry trwają na niej w imieniu całego Kościoła. Nie jest to więc czas na prywatne modlitwy. Siostry, czerpiąc ze wzoru miłości Zbawiciela do każdego człowieka, mają również troszczyć się o tych ludzi, którzy są daleko od Boga. Jak Jezus został posłany przez Ojca, tak posyła swoich uczniów na świat. Dla sióstr klarysek jest to ukryta misja względem dusz. Spełniają ją właśnie poprzez adorację Najświętszego Sakramentu.



Adoracja a życie
Jak św. Klara wracała z modlitwy przemieniona, tak adoracja Najświętszego Sakramentu ma coraz bardziej upodabniać siostry do Jezusa, ale równocześnie bardziej z Nim jednoczyć. Jezus ma pozostać w sercu i w myślach adoratorki, która wychodzi z kaplicy, a wszystkie czynności mają być wykonywane ze świadomością Jego czułego spojrzenia. Potrzebna jest zatem czujność, by nie utracić skarbów zdobytych na adoracji. W zwykłym „szarym życiu” każdej siostry, która autentycznie uwielbia Boga, ma uwidaczniać się to, co czerpie ona od Jezusa – Hostii, a więc autentyczną miłość bliźniego. Adoracja to fotograficzne odbijanie się w duszy Boskich rysów Pana Jezusa za pomocą tego słońca, którym On sam raczył stać się dla nas w Przenajświętszym Sakramencie



Adoracja a kult Najświętszego Serca Jezusa 
Matka Morawska cześć wobec Jezusa Eucharystycznego łączyła z nabożeństwem do Serca Pana Jezusa. Kandydatce do zakonu dała następującą radę: Nie odłączaj nigdy czci i miłości Najświętszego Serca Pana Jezusa od czci i miłości Najświętszego Sakramentu, bo w nim bije i żyje Boskie Serce miłością ku nam pałające. W Sakramencie Miłości szukaj przykładu i wzoru dla życia eucharystycznego. Tam wzór miłości, ducha ofiary, pokory i posłuszeństwa. Nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa jest zaliczane do szczególnych w Zakonie Klarysek od Wieczystej Adoracji, bo Serce Boże jest ogniskiem miłości Bożej. To właśnie podczas adoracji siostry mają zapalać się tą miłością, by obejmować nią Boskiego Oblubieńca i wszystkich ludzi odkupionych Jego Najdroższą Krwią.